Op de vlucht

Op de vlucht


Vluchtelingen
Nederland werd na een tijd van zonneschijn weer eens geteisterd door regen en windstoten. In al die vierkante meters die Nederland telt werd juist het asielzoekerscentrum waar ik werkte zwaar getroffen.
De daken vliegen van gebouwen, ramen sneuvelen, balustrades worden ontzet en overal drupt water naar binnen. De brandweer kan niets anders doen dan het centrum onbewoonbaar verklaren.
De bewoners moeten zo snel als mogelijk ondergebracht worden in andere centra. Na de bewuste stormachtige avond moeten de laatste mensen hun spullen komen halen en vertrekken naar andere centra. Al dan niet in de buurt.
Het komt erop neer dat mensen binnen korte tijd hun spullen moeten pakken om niet veel later met bussen te vertrekken naar nieuwe centra. Het is weer tijd om alles achter te laten en ze kunnen helaas niet alles meenemen.
Terwijl deze mensen hard werkten om een nieuw leven op te bouwen is het wederom tijd voor afscheid van vrienden en bekenden op het centrum. Afscheid nemen van school, vriendjes en al het andere kan helaas niet, want ze moeten voor de nacht valt ergens anders onderdak hebben.
Ik zie bijvoorbeeld vriendinnetjes huilen die hun vriendjes zien vertrekken. En hoewel Nederland niet zo groot is, wordt het wel moeilijk elkaar te bezoeken als je maar weinig geld hebt.
Na al eens eerder een storm en een brand te hebben meegemaakt moeten de bewoners van het asielzoekerscentrum dit allemaal nog eens doorstaan. Waarom lijkt het alsof sommigen alles hebben en anderen zo weinig? Wanneer houdt het vluchten eens op…
Woonbegeleider

Suggesties


Caravan

Het centrum voor asielzoekers waar ik werkte was net open. 120 nieuwe stacaravans stonden in het bos te glimmen. We…

Lezen

Uit Angola

Ik werkte bij de Immigratie en Naturalisatie Dienst. Beter bekend als de gevreesde IND. In mijn functie van contactambtenaar interviewde…

Lezen

Zomaar een dag

U kent ze wel van die jongens met grote “baggy” broeken, waarvan de broek afgezakt op de heupen hangt. Een…

Lezen