Niet bang zijn

Niet bang zijn


Reclassering

Hij verbleef in een psychiatrische kliniek voor behandeling van een psychose. Na het delict werd hij daar gedwongen opgenomen. Ik zag hem meerdere keren, telkens korte gesprekken omdat hij zich niet lang kon concentreren. De medicatie maakte hem moe en afwezig. Twintig jaar, volwassen maar in zijn gedrag leek hij me jonger, een puber haast. In een van de gesprekken voelde ik me zelfs geroepen om hem voor te lichten over ‘veilig vrijen’ omdat duidelijk werd dat hij daar geen kennis van had.

In de dagelijkse omgang met mensen zal hij gemerkt hebben dat anderen afstand van hem hielden. Dat ze misschien zelfs bang voor hem waren. Ook in een psychose of suf van de medicatie voelt iemand dat en kan dat raken. Tijdens een van de bezoeken pakte hij mijn hand stevig vast en ging dichtbij me staan. Hij leek voorlopig niet van plan om mijn hand los te laten. Best eng, op zijn minst ongemakkelijk. Ik begon me al af te vragen wat te doen toen hij me indringend aankeek en zei: ‘Jij moet niet bang voor me zijn.’ Hij zei het op zo’n zachte manier, lief zelfs. De spanning vloeide weg.

Reclasseringswerker Advies RN

Suggesties


Hulpverleningsrelatie

We zaten in de gesprekskamer. Hij zat tegenover me net als de keren ervoor. Ik bestudeerde het strafblad. Behalve de…

Lezen

De goede geest

Mijn cliënt had dezelfde culturele achtergrond als ik. Dat maakte dat hij meteen een band met mij voelde. De psychiatrische…

Lezen

Zeven jaar

Chris begeleidde ik maar liefst zeven jaar in een toezicht. Het begon met de standaard twee jaar maar vervolgens kwamen…

Lezen