Déjà vu

Déjà vu


Jeugdzorg
Ik kreeg twee nieuwe cliënten in begeleiding, jonge jongens. Ze kenden elkaar niet, hadden niets met elkaar van doen en woonden in verschillende buurten van de stad waar ik werk. Maar als ik de jongens en hun ouders sprak dacht ik, dit heb ik eerder gehoord. Ik zag veel overeenkomsten.
Ze hadden dezelfde culturele achtergrond. Ouders geboren in Marokko en zij in Nederland. Allebei de jongens gingen niet meer naar school, werkte niet en waren iets te vaak met de politie in aanraking gekomen. Daardoor kwamen ze in beeld bij de hulpverlening.
De moeders van deze jongens gingen met mij in gesprek over de opvoeding. Ook daarin leken de casussen op elkaar. Beide moeders keurden het gedrag van hun zoons in sterke bewoordingen af. Ik schrok soms van de afkeuring. Zij konden er niets aan doen, zeiden ze, het lag niet aan de opvoeding. Dat hun andere kinderen zich wel aan de regels hielden, studeerden en werkten was daarvan het bewijs. Allebei vertelde ze dat hun zoons als ze thuis waren best lief en gehoorzaam waren, maar eenmaal buiten op straat ging het mis. Daar buiten daar hadden de moeders geen grip op hun zoons.
De buitenwereld leek in de woningen ver weg. In beide woningen hing een besloten sfeer. De gordijnen en lamellen voor het raam waren altijd gesloten. Het voelde afgesloten van de buitenwereld, de straat was ver weg.
 
Jeugdhulpverlener

Suggesties


Ventje

De kinderen die ik leerde kennen tijdens mijn eerste stage kan ik me na al die jaren nog steeds stuk…

Lezen

Beestenboel

Ik werkte als ambulant gezinsbegeleider en begeleidde een gezin bestaande uit moeder (met een verstandelijke beperking), vader en 2 kinderen.…

Lezen

Uit Angola

Ik werkte bij de Immigratie en Naturalisatie Dienst. Beter bekend als de gevreesde IND. In mijn functie van contactambtenaar interviewde…

Lezen