Kopje thee

Kopje thee


De man kwam bij ons in beeld doordat de uitkerende instantie zich zorgen maakte. De verwarde man liet me binnen. Hij woonde in een verwaarloosde woning. Een donker doolhof van meubilair en opgehangen lappen. Op het aanrecht stond een stapel afwas. Zo te zien al weken.
De man sprak nauwelijks. Hij leefde in zijn eigen wereld. Om zijn vertrouwen te winnen keerde ik na korte tijd terug. Ik nam wat lekkers voor hem mee en liet mijn kaartje achter.

De zesde keer dat ik langs kwam toonde hij enige gastvrijheid. Wat hij dacht weet ik niet. Misschien, 'deze hulpverlener houdt vol, laat ik haar eens wat aanbieden'. Hij liep naar zijn keuken waar de vuile vaat zich verder had opgestapeld. In een aangekoekte pan stond een glas koude thee, iets onbestemdst dreef aan de oppervlakte. Hij pakte het glas en bood het me aan, een kopje thee mevrouw, vroeg hij.

Het moment ontroerde me omdat ergens in zijn verwardheid en apathie hij zijn sociale vaardigheden nog niet helemaal verloren was. Hoe graag ik het kopje thee ook had willen accepteren ik heb het beleefd afgeslagen.

Sociaal verpleegkundige