Grens

Grens


Reclassering

Na zes jaar in de gevangenis werd hij voorwaardelijk in vrijheid gesteld. Elke twee weken sprak ik hem. Echte reclasseringsvragen waren er niet, de voorwaarden waren heel algemeen. Zelf had hij geen hulpvragen, op een na: hij wilde dood.
Deze wens had hij al eerder met psychiaters besproken en nu legde hij deze wens bij mij neer. Welke rol kon ik hierin nemen. Niet een vraag die je even pareert. Niet een onderwerp waarvan je kan zeggen ‘daar ben ik niet van, ik ben van de reclassering en dit hoort daar niet bij.’ Althans ik kan dat niet, dat zou onmenselijk zijn.
Ik wilde hem serieus nemen, niet oordelen, er iets mee doen. Ik liet hem de levenseindekliniek bellen om zichzelf te informeren. We speurden op internet naar ervaringen en mogelijkheden en stuitte op een buitenlands initiatief waar advies ingewonnen kon worden over zelfdoding.
Toen stuitte ik op mijn grens. Ik legde hem uit dat ik hem serieus had genomen, we hadden over zijn wens gesproken, ik had hem gesteund in zijn onderzoek. Dat was het. Meer kon ik niet doen. Dit had niets met reclasseren te maken. Ik was ontdaan, in verwarring. Ik zag een mens in nood waar ik compassie voor had maar ik kon slechts tot op zekere hoogte iets doen. Mijn functie vroeg dat van me. Ik legde het hem uit. Ik kon hem hier niet verder bij helpen. Hij had er begrip voor.

Reclasseringswerker Toezicht LDH

Suggesties


Wim en Wilma

Wim en Wilma hadden elkaar leren kennen op de Cliff Richard fanclubdag. Zij was een stuk ouder dan hij maar…

Lezen

Huiselijk geweld

uitzichtloos, uitgepraat ingekakt en ineengezakt zitten zij daar samen ooit elkaars grote liefde nu rest kille wrok, zelfs haat ze…

Lezen

Surinaamse zuurkool

Eindelijk was het dan zover, het toezicht was ten einde. Hij kwam van ver, zowel letterlijk als figuurlijk. Deze man,…

Lezen